Μαστίχα Χιώτικη

 

Τη δεκαετία του ’70, ο εξάχρονος Κωνσταντίνος μεγάλωνε στη Ζυρίχη της Ελβετίας. Οι γονείς του εργάζονταν εκεί και η ζωή τους κυλούσε ανάμεσα στο σχολείο, στο κρύο, στις τακτοποιημένες πολυκατοικίες και στις μεγάλες χειμωνιάτικες νύχτες.

Μα για τον Κωνσταντίνο το καλοκαίρι είχε άλλη πατρίδα.

Ήταν η Βαλύρα.

Εκεί τον περίμεναν οι παππούδες, τα ξαδέλφια, οι φίλοι του χωριού και, πάνω απ’ όλα, ο παππούς Γιώργος. Ο πατέρας της μητέρας του τον λάτρευε. Παρόλο που το παιδί είχε πάρει το όνομα του άλλου παππού, ο αείμνηστος παππούς Γιώργος τον θεωρούσε τον δικό του μικρό βασιλιά.

Τα καλοκαίρια ήταν γεμάτα παιχνίδι, ποδήλατα, ατέλειωτες βόλτες και μπάνια στη Μπούκα, στη Μεσσήνη. Το νερό, η ζέστη, η μυρωδιά από τα ξερά χόρτα και τα σύκα που ωρίμαζαν στα δέντρα ήταν για τον Κωνσταντίνο ένας κόσμος ολόκληρος.

Εκείνο όμως το καλοκαίρι κάτι είχε αλλάξει.

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (9) : Ο Ήλιος και ο Βόρειος Άνεμος

 

Η πραότητα νικά εκεί όπου η βία αποτυγχάνει

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή κατά τις οποίες πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιβάλουμε τη θέλησή μας στους άλλους με τη δύναμη.

Πιέζουμε.

Απειλούμε.

Υψώνουμε τη φωνή.

Προσπαθούμε να αναγκάσουμε τον άλλον να κάνει αυτό που θέλουμε.

Ο Αίσωπος, όμως, μέσα από έναν απλό και όμορφο μύθο, μας διδάσκει ότι η δύναμη δεν βρίσκεται πάντοτε στην ένταση.

Μερικές φορές η πραότητα κατορθώνει αυτό που η βία δεν μπορεί.

Ο Ήλιος και ο Βόρειος Άνεμος συναγωνίζονται για να αποδείξουν ποιος είναι ισχυρότερος. Και τελικά, εκείνος που χρησιμοποιεί την ηπιότητα κερδίζει.

Οι αγγουρίτσες της γιαγιάς Γιαννούλας στη Βαλύρα, τη δεκαετία του 1960

 

Καθώς ο ήλιος έγερνε στο διάσελο της Ιθώμης και η γη δροσιζόταν στα ποτιστικά της Βαλύρας, η Μαρία και η Βούλα ακούμπησαν στο πέτρινο πεζούλι, στα σύνορα του κήπου τους. Η ημέρα είχε αρχίσει να μαλακώνει. Οι φωνές του χωριού έσβηναν σιγά σιγά και από τα περιβόλια ανέβαινε εκείνη η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος που έκανε τα καλοκαιρινά απογεύματα να μοιάζουν με μικρές γιορτές.

Η Μαρία έβγαλε από την τσέπη της μια χούφτα αμύγδαλα και η Βούλα στραγάλια με σταφίδες.

—Να κόψω κανένα τρυφερό αγγουράκι; ρώτησε η Βούλα.

—Άντε να κόψεις ένα και να το μοιραστούμε, είπε η Μαρία.

Η Βούλα σηκώθηκε, προχώρησε ανάμεσα στα φυτά και, ύστερα από λίγο, γύρισε κρατώντας έναν δροσερό θυσαυρό. Το έκοψε στη μέση και έδωσε το ένα κομμάτι στη φίλη της.

Ήταν  τραγανό και γλυκό.

—Να! Τι άλλο θέλουμε, είπε γελώντας η Μαρία, καθώς το έπλυνε με το λάστιχο του ποτίσματος και δρόσισε το στόμα της. Τη  γλώσσα μέσα και όχι ξερή από την τρεχάλα που κάθε ημέρα η ζωή μας κυνηγάει αλύπητα.

Γέλασαν και οι δύο.

Και, όπως συμβαίνει στις παλιές φιλίες, από ένα αγγουράκι πέρασαν στις αναμνήσεις και από τις αναμνήσεις σε έναν άνθρωπο που δεν υπήρχε πια, μα είχε αφήσει πίσω του λόγια που δεν γερνούσαν.

Τη γιαγιά Γιαννούλα.

Πανσέληνος Ιουλίου στη Βαλύρα: Μια νυχτερινή διαδρομή που ενώνει τη φύση, τον πολιτισμό και την τοπική κοινωνία

 

Απόψε, Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026, η Βαλύρα θα ζήσει μια ξεχωριστή καλοκαιρινή βραδιά, κάτω από το φως της πανσελήνου. Η δράση «Πεζοπορία στην Πανσέληνο Ιουλίου», που διοργανώνει το Tsouka Trail, προσκαλεί κατοίκους και επισκέπτες να αφήσουν για λίγο πίσω την καθημερινότητα και να περπατήσουν σε μια όμορφη διαδρομή, μέσα στη φύση, με σημείο συνάντησης την Εκκλησία Αγίου Κωνσταντίνου – Βαλύρα και, μέσα από μια κυκλική πορεία, την Άνω Λάμπαινα και το Μπαλκόνι της Εκκλησίας Αγίου Γεωργίου.

Η αποψινή πεζοπορία δεν είναι απλώς μια αθλητική ή φυσιολατρική δραστηριότητα. Είναι μια συνάντηση ανθρώπων, τόπων, μνήμης και πολιτισμού. Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσουμε διαφορετικά τον τόπο μας, να περπατήσουμε στα μονοπάτια του, να θαυμάσουμε το νυχτερινό τοπίο και να αισθανθούμε τη δύναμη της φύσης όταν αυτή συνδυάζεται με την ανθρώπινη παρουσία και την αγάπη .

Η εικόνα της δράσης που ανάρτησε το Tsouka Trail αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο το κλίμα της βραδιάς. Η πανσέληνος δεσπόζει στον ουρανό, φωτίζοντας τις πλαγιές και τον δρόμο, ενώ μια ομάδα πεζοπόρων κινείται με ασφάλεια μέσα στη νύχτα. Στο βάθος διακρίνεται το τοπίο της Μεσσηνίας, με τα φώτα των οικισμών να δημιουργούν ένα μοναδικό νυχτερινό σκηνικό. Η παρουσία της εκκλησίας πάνω στον λόφο προσθέτει στη διαδρομή έναν ιδιαίτερο συμβολισμό: ο περίπατος γίνεται ένα ταξίδι στον χώρο, αλλά και μια περιήγηση στην ιστορία και την πολιτιστική ταυτότητα της περιοχής.

Η δράση θα ξεκινήσει στις 19:45, με σημείο συνάντησης την εκκλησία των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Βαλύρα, ενώ η αναχώρηση έχει προγραμματιστεί για τις 20:00. Η απόσταση της διαδρομής είναι περίπου 6 χιλιόμετρα, κυκλική, με εύκολο βαθμό δυσκολίας, γεγονός που επιτρέπει σε ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών και δυνατοτήτων να συμμετάσχουν. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: η φύση είναι ανοιχτή σε όλους και η πεζοπορία μπορεί να γίνει ένας τρόπος επικοινωνίας, ψυχαγωγίας και δημιουργίας δεσμών.

Η Αναζήτηση της Ευτυχίας: Από την Κοσμική Θεώρηση στην Πατερική Πλήρωση

 

Εισαγωγή

Η αναζήτηση της ευτυχίας αποτελεί έναν από τους βαθύτερους και διαχρονικότερους άξονες της ανθρώπινης ύπαρξης. Από την αρχαία φιλοσοφία έως τη σύγχρονη ψυχολογία και από την κοινωνιολογία της κατανάλωσης έως την Ορθόδοξη ασκητική παράδοση, ο άνθρωπος αναζητεί μια κατάσταση πληρότητας που θα του επιτρέψει να αισθανθεί ότι η ζωή του έχει νόημα. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: βρίσκεται η ευτυχία στην απόκτηση περισσότερων ή στην ικανότητα να αρκείται κανείς σε όσα πραγματικά χρειάζεται;

Ο Φώτης Κόντογλου, εκφράζοντας με χαρακτηριστικό τρόπο το πνεύμα της Ορθόδοξης βιοτής, σημειώνει: «Όποιος φτάσει σε μία κατάσταση που να ευχαριστιέται με τα λίγα και να μη θέλει πολλά, έστω κι αν μπορεί να τα αποκτήσει, εκείνος είναι ευτυχισμένος» (Κόντογλου, 1981). Η φράση αυτή συμπυκνώνει μια ολόκληρη αντίληψη για την ευτυχία. Δεν πρόκειται για μια αναγκαστική φτώχεια ούτε για μια άρνηση των υλικών αγαθών, αλλά για μια εσωτερική ελευθερία απέναντι σε αυτά. Ο άνθρωπος είναι ευτυχισμένος όχι επειδή δεν μπορεί να αποκτήσει περισσότερα, αλλά επειδή, ενώ μπορεί, δεν γίνεται δούλος της επιθυμίας του να αποκτά συνεχώς περισσότερα.

Ούτε πόνος στις αρθρώσεις ούτε κακή διάθεση: Ένα δροσερό ζελέ με φρούτα στο καλοκαιρινό τραπέζι με καλή παρέα

 

Το καλοκαίρι, όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, όλοι αναζητούμε δροσερές, ελαφριές και γευστικές επιλογές για το τραπέζι μας. Ένα σπιτικό ζελέ με φρέσκα φρούτα μπορεί να αποτελέσει μια όμορφη και δροσιστική πρόταση για μικρούς και μεγάλους. Αν μάλιστα συνδυάσουμε τη γλυκιά γεύση του ροδάκινου με τη χαρακτηριστική οξύτητα και το άρωμα της φράουλας και προσθέσουμε μια απαλή στρώση στραγγιστού γιαουρτιού, δημιουργούμε ένα εντυπωσιακό επιδόρπιο με τρία διαφορετικά επίπεδα γεύσης και υφής, να μοιραστούμε με τους αγαπημένους μας.

Η ζελατίνη, το βασικό συστατικό του ζελέ, είναι μια πρωτεΐνη που προέρχεται από το κολλαγόνο. Περιέχει αμινοξέα, μεταξύ των οποίων και γλυκίνη, και έχει μελετηθεί για πιθανές επιδράσεις στην υγεία των αρθρώσεων, του δέρματος και του ύπνου.  Βέβαια, τα   οφέλη της ζελατίνης εξετάζονται στο πλαίσιο μιας συνολικά ισορροπημένης διατροφής και όχι ως «μαγική» λύση.

Από την άλλη πλευρά, τα φρέσκα φρούτα προσθέτουν στο γλυκό βιταμίνες, αντιοξειδωτικές ενώσεις, νερό και, όταν χρησιμοποιούνται ολόκληρα ή πολτοποιημένα, φυτικές ίνες. Οι φράουλες αποτελούν καλή πηγή βιταμίνης C, ενώ τα ροδάκινα προσφέρουν επίσης βιταμίνη C, καροτενοειδή και άλλες φυτικές ενώσεις. Έτσι, σε σύγκριση με ένα τυποποιημένο γλυκό που περιέχει κυρίως ζάχαρη, ένα σπιτικό ζελέ με πραγματικά φρούτα μπορεί να είναι μια πιο ενδιαφέρουσα επιλογή.

Του χρόνου το πλήρωμα

 

Στη Βαλύρα, λίγο μετά την εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, εκεί όπου ο δρόμος ανοίγεται προς  το  Μπιζάνι και ο αέρας κουβαλά ακόμη μυρωδιές από χώμα, ελιές και θυμάρι, στεκόταν κάποτε ένα πέτρινο σπίτι.

Δεν ήταν ένα σπίτι σαν όλα τα άλλα.

Είχε τη σιωπή των παλιών σπιτιών και την περηφάνια εκείνων που γνώρισαν γενιές ανθρώπων να περνούν από τις πόρτες τους. Ήταν το σπίτι του Αριστείδη Μπουρίκα, του Τζάμαλη, όπως τον έλεγαν οι χωριανοί. Κτηνοτρόφος και γεωργός, άνθρωπος νοικοκύρης και προκομμένος, μα συνάμα ανυπότακτος και επαναστατικός στη φύση του. Το παρανόμι του το είχε πάρει από τον Τζαμαλή, τον ήρωα της Μεσσηνιακής επανάστασης.

Και αν ο Αριστείδης είχε τη λεβεντιά του ανυπότακτου, οι τρεις κόρες του είχαν τη χάρη της μάνας τους, της Γεωργίας, που είχε έρθει πλούσια νύφη στη Βαλύρα από το Αριστοδήμειο.

Τις θυμούνταν για χρόνια οι χωριανοί ως τις όμορφες Τζαμαλίνες.

«Τα Παραμύθια της Γιαγιάς» μας ταξιδεύουν σε μια ξεχωριστή καλοκαιρινή βραδιά

 

Ανταπόκριση: κα Σοφία Μπούτση-Καρύδη

Με ιδιαίτερη χαρά και ενθουσιασμό σας προσκαλούμε σε μια ξεχωριστή καλοκαιρινή βραδιά γεμάτη παραμύθια, όμορφες εικόνες, συναισθήματα και αγαπημένες αναμνήσεις. Την Τετάρτη 5 Αυγούστου, στις 21.30, ο προαύλιος χώρος του σχολείου μας θα γεμίσει με τη μαγεία της παράστασης «Τα Παραμύθια της Γιαγιάς», προσφέροντας σε μικρούς και μεγάλους μια μοναδική ευκαιρία να συναντηθούν μέσα από τη δύναμη της αφήγησης και της θεατρικής έκφρασης.

Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητα είναι συχνά γεμάτη υποχρεώσεις, ένταση και γρήγορους ρυθμούς, τα παραμύθια έρχονται να μας θυμίσουν τη σημασία της απλότητας, της φαντασίας και της ανθρώπινης επαφής. Μας καλούν να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τις έγνοιες μας και να ταξιδέψουμε σε έναν κόσμο όπου όλα μπορούν να συμβούν, όπου το καλό μπορεί να νικήσει το κακό, όπου η ελπίδα βρίσκει πάντα τον δρόμο της και όπου η αγάπη, η καλοσύνη και η αλληλεγγύη έχουν ξεχωριστή θέση.

Η παράσταση «Τα Παραμύθια της Γιαγιάς» έρχεται να μας προσφέρει μια τέτοια όμορφη στιγμή. Μια βραδιά που φιλοδοξεί να ενώσει την κοινότητά μας και να δημιουργήσει αναμνήσεις που θα μείνουν ζωντανές στις καρδιές μας. Γιατί τα παραμύθια, άλλωστε, δεν απευθύνονται μόνο στα παιδιά. Αφορούν όλους μας, καθώς μέσα από τις ιστορίες τους ανακαλύπτουμε ξανά αξίες και συναισθήματα που πολλές φορές η καθημερινότητα μάς κάνει να ξεχνάμε.

Δελφίνι σε γαλάζια νερά

 

           

Η Ζουζού — έτσι ήταν το παρανόμι της — αγαπούσε πολύ το γρασίδι, τα άνθη, τα παιχνίδια στα πάρκα και στις πλατείες, μα περισσότερο απ’ όλα αγαπούσε τη θάλασσα.

Από μικρό παιδί είχε μια παράξενη, σχεδόν μαγική σχέση με το νερό. Μόλις έβλεπε τη θάλασσα, έτρεχε προς το μέρος της σαν να την καλούσε κάποια αόρατη δύναμη. Έβγαζε τα παπούτσια της, άφηνε τα πόδια της να βυθιστούν στην άμμο και ύστερα ορμούσε στα κύματα γελώντας. Έμοιαζε με μικρό δελφίνι που είχε μόλις ξεφύγει από τα βάθη του πελάγους.

Το σχολείο και τους δασκάλους της τους σεβόταν. Ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις της και έκανε τα μαθήματά της όπως έπρεπε. Αν ήθελε, μπορούσε να αριστεύει και να κάνει τους γονείς της περήφανους — και πολλές φορές το κατάφερνε. Όμως η αληθινή της χαρά δεν βρισκόταν στους βαθμούς ούτε στα τετράδια.

Η πραγματική της χαρά ερχόταν το καλοκαίρι.

Τότε που έκλειναν τα σχολεία και η Ζουζού κατέβαινε στην Καλαμάτα.

Η Υποτροπή

 

Ένας επαγγελματίας ψυχολόγος, κατά την πορεία της επαγγελματικής του διαδρομής, φοιτά στο σχολείο των περιστατικών του. Εκεί, ανάμεσα στις θεωρίες, στα συγγράμματα και στις επιστημονικές γνώσεις, διδάσκεται από τους ίδιους τους ανθρώπους που συναντά. Λαξεύεται από τις εμπειρίες τους, από τα πάθη και τα παθήματά τους, από τις νίκες και τις ήττες τους. Και πολλές φορές, χωρίς να το αντιλαμβάνεται την ώρα που συμβαίνουν, κάποια περιστατικά χαράζονται μέσα του βαθύτερα από οποιοδήποτε βιβλίο.

Χρόνια αργότερα, κατά την περίοδο της συνταξιοδότησής της, η κυρία Ανθή Χρήστου αναπολούσε γεγονότα και καταστάσεις από τη μακρά επαγγελματική της πορεία. Ανάμεσα στις αναμνήσεις της υπήρχε ένα περιστατικό που, όσα χρόνια κι αν είχαν περάσει, παρέμενε εγχάρακτο στη μνήμη της με έντονα χρώματα.

«Ο Μιχάλης και η υποτροπή του», είπε κάποτε, «είναι εκείνο το γεγονός που ταρακούνησε συθέμελα πολλές από τις επιστημονικές και θεωρητικές μου απόψεις για την ψυχική νόσο και την ψυχοθεραπευτική παρέμβαση».

Και τότε μας διηγήθηκε το μεγάλο της πάθημα.

Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς και Ιαματικός Παντελεήμων

 

Ο γιατρός της αγάπης, της ανιδιοτελούς προσφοράς και της πίστης

Στις 27 Ιουλίου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Μεγαλομάρτυρος και Ιαματικού Παντελεήμονος, ενός από τους πλέον αγαπητούς Αγίους της Εκκλησίας μας. Ο Άγιος Παντελεήμων θεωρείται προστάτης των ιατρών και των ασθενών και αποτελεί διαχρονικό πρότυπο ανθρώπου που συνδύασε την επιστημονική γνώση με την πίστη, την προσφορά με την ανιδιοτέλεια και την ιατρική επιστήμη με την έμπρακτη αγάπη προς τον πάσχοντα συνάνθρωπο.

Η μορφή του παραμένει ιδιαίτερα αγαπητή στους πιστούς, καθώς ο βίος του φανερώνει ότι η αληθινή θεραπεία δεν περιορίζεται μόνο στο σώμα, αλλά αγγίζει ολόκληρο τον άνθρωπο. Ο Άγιος Παντελεήμων υπηρέτησε την ιατρική, όμως ταυτόχρονα έγινε και ο ίδιος φορέας μιας βαθύτερης θεραπείας: της ελπίδας, της παρηγοριάς και της αγάπης.

Η ναυαγοσώστρια που έγινε η «ήρεμη δύναμη» της Αβύθου: Έσωσε επτά ανθρώπους μέσα σε δυόμισι ώρες

 

Υπάρχουν στιγμές που η ψυχραιμία ενός ανθρώπου μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Στιγμές κατά τις οποίες ο φόβος, ο πανικός και η αγωνία κυριαρχούν, αλλά κάποιος πρέπει να παραμείνει δυνατός, να πάρει γρήγορες αποφάσεις και να δράσει. Μια τέτοια στιγμή έζησε την προηγούμενη εβδομάδα η ναυαγοσώστρια της παραλίας της Αβύθου στη Νότια Κεφαλονιά, η Σοφία Κασπίρη, η οποία, σύμφωνα με μαρτυρίες λουόμενων που δημοσιεύτηκαν στο KefaloniaPress, κατάφερε να βοηθήσει και να οδηγήσει με ασφάλεια στην ακτή επτά ανθρώπους που κινδύνεψαν να παρασυρθούν στα βαθιά.

Ανάμεσα στους ανθρώπους που χρειάστηκαν βοήθεια βρίσκονταν και δύο παιδιά, δύο αδέρφια, γεγονός που έκανε την κατάσταση ακόμη πιο δύσκολη και φορτισμένη. Η παραλία ήταν γεμάτη κόσμο, όταν, περίπου στις 14:00 το μεσημέρι της Παρασκευής, η θάλασσα παρουσίασε απότομο κυματισμό. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τις μαρτυρίες, άρχισε να δημιουργείται ένα ισχυρό τράβηγμα του νερού προς τα βαθιά, με αποτέλεσμα αρκετοί λουόμενοι να δυσκολευτούν να επιστρέψουν στην ακτή.

Οι περισσότεροι κατάφεραν να βγουν από τη θάλασσα. Επτά, όμως, άνθρωποι βρέθηκαν σε δύσκολη θέση και χρειάστηκαν άμεση βοήθεια.

Η Βαλύρα τίμησε την ετήσια μνήμη της Αγίας Παρασκευής στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Βαλύρας

 

                                        Φωτό: κ. Τάκης Ατζαμιδάκης, ζωγράφος

Με ιδιαίτερη ευλάβεια και κατάνυξη η Βαλύρα τίμησε και φέτος την ετήσια μνήμη της Αγίας Οσιομάρτυρος Παρασκευής, στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, στη βόρεια ρούγα του χωριού. Η εορτή της Αγίας Παρασκευής αποτελεί για τους κατοίκους της Βαλύρας μια ξεχωριστή πνευματική ευκαιρία, καθώς η μνήμη της συνδέεται με ένα παλαιό και ξεχασμένο εκκλησάκι, αφιερωμένο στην Αγία, το οποίο βρίσκεται εδώ και αμνημονεύτους χρόνους σε μια καταπράσινη πλαγιά της περιοχής Γιοργόρεμα.

Το μικρό αυτό εκκλησάκι, που κάποτε αποτελούσε τόπο προσευχής και λατρείας των ανθρώπων της περιοχής, σήμερα στέκει σιωπηλό μέσα στο φυσικό τοπίο, σαν ένας ταπεινός φρουρός της πίστης και της ιστορίας του τόπου. Μπορεί ο χρόνος να πέρασε και η λειτουργική ζωή να σταμάτησε εκεί, όμως η ευλάβεια των κατοίκων προς την Αγία Παρασκευή δεν έσβησε. Η ιερή εικόνα της Αγίας στολίζει το τέμπλο, στην αριστερή πλευρά του Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου, αποτελώντας έναν ζωντανό πνευματικό σύνδεσμο ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα.

Τα Αλώνια Μεσσηνίας τίμησαν με λαμπρότητα την Προστάτιδά τους Αγία Παρασκευή

 

         

              

Ανταπόκριση: κ. Κώστας Δ. Ροβολής, Ιεροψάλτης

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα, θρησκευτική κατάνυξη και τη συμμετοχή πλήθους πιστών από τα Αλώνια και τα γύρω χωριά, εορτάστηκε και φέτος η μνήμη της Αγίας Οσιοπαρθενομάρτυρος Παρασκευής, Προστάτιδας του χωριού Αλώνια Μεσσηνίας. Οι εορταστικές εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν μέσα σε κλίμα βαθιάς πίστης και συγκίνησης, με τους κατοίκους και τους προσκυνητές να προσέρχονται στον Ιερό Ναό για να τιμήσουν τη θαυματουργή Αγία και να ζητήσουν τη χάρη και την προστασία της.

Οι θρησκευτικές εκδηλώσεις ξεκίνησαν με τον Μέγα Εορταστικό Εσπερινό, ο οποίος τελέστηκε με ιδιαίτερη λαμπρότητα. Την ακολουθία τίμησαν με την παρουσία τους ιερείς από όμορα χωριά του Δήμου Καλαμάτας, καθώς και κληρικοί από την Ιερά Μητρόπολη Πατρών.

Θερμά συγχαρητήρια στους επιτυχόντες μαθητές με καταγωγή από τη Βαλύρα – Κάλεσμα προς όλους τους Βαλυραίους

 

 

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση, η διαδικτυακή στήλη «Κοινωνικά της Βαλύρας, της Ιθώμης και των Βαλυραίων σε Ελλάδα και Εξωτερικό» απευθύνει ένα θερμό κάλεσμα προς όλους τους απανταχού Βαλυραίους, τους μαθητές και τις οικογένειές τους, που έλκουν την καταγωγή τους από τη Βαλύρα της καρδιάς μας.

Με αφορμή την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων εισαγωγής στα Πανεπιστήμια και στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, καλούνται οι μαθητές και οι γονείς τους, των οποίων τα παιδιά πέτυχαν την εισαγωγή τους σε σχολές της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, να επικοινωνήσουν μαζί μας.

Στόχος μας είναι να συγκεντρώσουμε και να παρουσιάσουμε τα ονόματα των νέων Βαλυραίων φοιτητών, τιμώντας την προσπάθεια, την επιμονή και την επιτυχία τους και αναδεικνύοντας παράλληλα τη νέα γενιά που αποτελεί το μέλλον και την ελπίδα του τόπου μας.

 

Ἕνα νέο θαῦμα τοῦ Κυρίου παρουσιάζει τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Η’ Κυριακής Ματθαίου: τὸ θαῦμα τοῦ χορτασμοῦ τῶν πεντάκις χιλίων, χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων, ὅπως τονίζει χαρακτηριστικὰ ὁ Εὐαγγελιστής (Ματθ., ιδ’ 14-22). Τὸ ἴδιο θαῦμα παρουσιάζουν καὶ οἱ ἄλλοι Εὐαγγελιστές, γεγονὸς πού, ὅπως ἔχουμε καὶ ἄλλοτε τονίσει, καταδεικνύει τὴν ἑνότητα τοῦ Εὐαγγελίου, μέσα ἀπὸ τὴν διαφορετικότητά του, ἀφοῦ ὁ κάθε Εὐαγγελιστὴς φωτίζει μὲ τὸν δικό του τρόπο τὸ ὅλο γεγονός. 

Μόλις ὁ Κύριος πληροφορήθηκε γιὰ τὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἰωάννου Προδρόμου, «ἀνεχώρησεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ’ ἰδίαν καὶ οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτὸν πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.» (Ματθ., ιδ’ 13). Κατὰ τὴν συνήθειά Του, ὁ Κύριος ἀποσύρεται νὰ προσευχηθῇ ὕστερα ἀπὸ μιὰ κοπιαστικὴ ἡμέρα, ὥστε καὶ ὁ Ἴδιος νὰ ἀναπαυθῇ καὶ νὰ ἀνασυντάξῃ τὶς δυνάμεις Του καὶ οἱ ἄνθρωποι νὰ ἔχουν τὸν χρόνο νὰ χωνέψουν καλύτερα τὰ διδάγματα τῆς ἡμέρας. Στὴν συγκεκριμένη περίπτωση, ὑπάρχει ἕνας ἰδιαίτερος λόγος: ὁ θάνατος τοῦ Προδρόμου, ποὺ μὲ τόσο ζῆλο εἶχε προεξαγγείλει τὴν ἔλευση τῆς βασιλείας Του, τόν «ἀναγκάζει» νὰ ἀποσυρθῇ στὰ ἴδια. 

Σοφία Μπεκρῆ: Ἡ «μεγάθυμος» διακόνισσα Ὀλυμπιὰς

 

«Χαίροις, Ὀλυμπιάς, ἐναρέτων ἔργων ὑποτύπωσις ἀληθής», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνογράφος, καὶ ἐμεῖς, ὁ λαὸς τοῦ Κυρίου, καλούμαστε νὰ τιμήσωμε, κάθε χρόνο, στὶς 25 Ἰουλίου, τὴν ἀρχοντικὴ διακόνισσα Ὀλυμπιάδα, ποὺ λάμπρυνε τὴν Ἐκκλησία μὲ τὴν εὐσέβεια καὶ τὰ ἀγαθά της ἔργα.

Γόνος εὐσεβοῦς καὶ ἀρχοντικῆς οἰκογενείας τοῦ Βυζαντίου ἡ Ὀλυμπιάδα -γεννήθηκε μεταξὺ 365 & 368- ἔμεινε ἀπὸ μικρὴ ὀρφανή, γεγονὸς ποὺ τραυμάτισε τὴν εὐαίσθητη ψυχή της. Εἶχε ὡστόσο τὴν εὐλογία νὰ ἀνατραφῇ μέσα σὲ ἕνα καλλιεργημένο περιβάλλον καὶ νὰ συναναστραφῇ μὲ σεβαστὲς μορφές, ὅπως τοῦ Γρηγορίου Θεολόγου, ὅταν ἐκεῖνος διέμεινε στὴν Κωνσταντινούπολη (379-381), στὸ σπίτι τῆς ἐξαδέλφης του Θεοδοσίας, ποὺ εἶχε ἀναλάβει τὴν διαπαιδαγώγηση τῆς μικρῆς Ὀλυμπιάδος. Πολὺ τρυφερὴ ἡ σχέση ποὺ ἀναπτύχθηκε ἀνάμεσα στὰ δύο πρόσωπα, ὅπως διαπιστώνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἐπιστολὴ ποὺ ἔστειλε ὁ πνευματικὸς πατὴρ Γρηγόριος ὡς δῶρο στὸν γάμο της «κόρης» του, ὅπως τὴν ἀποκαλεῖ, Ὀλυμπιάδος, μέ -διαχρονικές- συμβουλὲς γιὰ μιὰ ἐπιτυχημένη συζυγία (βλ. Γρηγορίου Θεολόγου, Ἔπη, Παραινετικὸν πρὸς Ὀλυμπιάδα, 2, 6 PG 37, 1542-1550).

Ο Νίκος και ο κρυμμένος θησαυρός

 

Το ηλιόγερμα της 24ης Ιουλίου 2026 είχε απλώσει πάνω από τη Βαλύρα εκείνο το χρυσοκόκκινο φως που κάνει ακόμη και τα ερείπια να μοιάζουν με μνημεία ζωής. Καθόμασταν με τον σαρανταεπτάχρονο Νίκο στα χαλάσματα του πατρικού του σπιτιού. Οι πέτρες, σιωπηλοί μάρτυρες περασμένων καιρών, έμοιαζαν να κρατούν μέσα τους τις φωνές μιας ολόκληρης οικογένειας. Καθώς ο ήλιος βυθιζόταν πίσω από τους λόφους, η σελήνη ξεπρόβαλε στον έναστρο ουρανό σαν μια γαλήνια παρουσία που ερχόταν να ακούσει τη συζήτησή μας.

Ο Νίκος έχει μόλις πριν από λίγο καιρό αποφυλακιστεί. Το βλέμμα του είναι κουρασμένο, αλλά όχι σβησμένο. Μοιάζει με άνθρωπο που έχει διασχίσει μεγάλη έρημο και τώρα  ψάχνει μια μικρή πηγή για να ξαναρχίσει τη ζωή του. Δεν ζητά πολλά· μόνο ένα γερό αγκωνάρι για να στηρίξει την ύπαρξή του και να σταθεί ξανά όρθιος.

Πολλά βάσανα έχει τραβήξει αυτή η ψυχή. Κοιτάζοντάς τον, αναρωτήθηκα πόσο συχνά η κοινωνία τιμωρεί τον άνθρωπο χωρίς να πολεμά το πραγματικό κακό που τον οδήγησε στην πτώση. Είναι ευκολότερο να καταδικάζεις το θύμα παρά να αναζητάς τον δαίμονα της βίας, της αδικίας και της εγκατάλειψης που φωλιάζει στις ανθρώπινες ψυχές και στο κοινωνικό-πολιτικό σύστημα.

Μετά τα 60: να μεγαλώνουμε με υγεία, δύναμη, ψυχική ανθεκτικότητα και κοινωνική σύνδεση

 

Η ηλικία των 60 ετών και μετά δεν αποτελεί ένα ενιαίο βιολογικό ή κοινωνικό στάδιο. Άλλοι άνθρωποι στα 60, στα 70 ή ακόμη και στα 80 παραμένουν δραστήριοι, εργάζονται, ταξιδεύουν, αθλούνται και συμμετέχουν ενεργά στην κοινωνική ζωή, ενώ άλλοι αντιμετωπίζουν χρόνια νοσήματα, κινητικούς περιορισμούς ή απώλειες που επηρεάζουν σημαντικά την καθημερινότητά τους. Επομένως, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να «ζήσουμε περισσότερο», αλλά να επιδιώξουμε περισσότερα χρόνια με λειτουργικότητα, αυτονομία, αξιοπρέπεια, ψυχική ευεξία και ουσιαστικές κοινωνικές σχέσεις, συνδυαστικά με την πνευματική μας ωρίμανση.

Σημαντικές ιδέες, όπως η αξία της κίνησης, της επαρκούς διατροφής, της προστασίας από τον ήλιο, της μυϊκής ενδυνάμωσης, της νοητικής δραστηριότητας, της ποιότητας του ύπνου και, κυρίως, της φροντίδας της ψυχικής και κοινωνικής μας ζωής χρειάζεται να γίνουν μέρος της καθημερινότητάς μας.

Η Αγία Παρασκευή στα Αλώνια Μεσσηνίας: Μια εικόνα πίστεως, μαρτυρίου και αιώνιας ελπίδας

 

                                       Φωτό: κ. Κώστας Ροβολής, ιεροψάλτης

Η τιμή της Αγίας Παρασκευής κατέχει ξεχωριστή θέση στην Ορθόδοξη παράδοση και στην καρδιά του Ελληνικού λαού. Η μνήμη της, που εορτάζεται στις 26 Ιουλίου, έχει συνδεθεί με την προστασία των οφθαλμών, με τη θεραπεία, την παρηγοριά και την ενίσχυση των ανθρώπων στις δοκιμασίες της ζωής. Πάνω απ’ όλα όμως, η Αγία Παρασκευή είναι η Οσιομάρτυς που με τη ζωή και το μαρτύριό της ομολόγησε την απόλυτη αφοσίωση στον Χριστό. Η μορφή της αποτελεί διαχρονικό σύμβολο πίστεως, καρτερίας και πνευματικής νίκης.

Μέσα σε αυτή την παράδοση της Εκκλησίας αποκτά ιδιαίτερη σημασία η εικόνα της Αγίας Παρασκευής που τιμάται στα Αλώνια Μεσσηνίας. Η εικόνα αυτή, πέρα από την καλλιτεχνική και ιστορική της αξία, αποτελεί έναν ολόκληρο κόσμο θεολογικών συμβολισμών. Η μορφή της Αγίας στο κέντρο, τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, το βλέμμα, η στάση του σώματος, τα ενδύματα, τα αντικείμενα που κρατά, αλλά και οι σκηνές του βίου και του μαρτυρίου της που την περιβάλλουν, συνθέτουν μια ολοκληρωμένη πνευματική αφήγηση.

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (8) : Ο Σκύλος και η Σκιά του

 

Όταν η πλεονεξία μάς κάνει να χάσουμε ακόμη και αυτό που έχουμε

Ο άνθρωπος πολλές φορές δεν χάνει αυτά που έχει επειδή είναι φτωχός.

Τα χάνει επειδή θέλει περισσότερα.

Αυτό είναι το βαθύτερο μήνυμα του μύθου «Ο Σκύλος και η Σκιά του».

Ο σκύλος έχει ήδη ένα κομμάτι κρέας.

Θα μπορούσε να φύγει ευχαριστημένος.

Όμως βλέπει τη σκιά του στο νερό και νομίζει ότι βλέπει έναν άλλο σκύλο που κρατά ένα ακόμη μεγαλύτερο κομμάτι.

Η επιθυμία για το περισσότερο τον κάνει να χάσει το λίγο που ήδη είχε.

Ο Αίσωπος αγγίζει έτσι ένα από τα αρχαιότερα πάθη της ανθρώπινης ψυχής: την πλεονεξία.

3 ΒΑΛΥΡΑΙΟΙ.ΔΗΜΑΡΧΟΣ, ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑΣ,,ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟΥ ΔΕΡΡΩΝ, ΜΕ ΑΛΛΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.ΜΕΡΟΣ Β ΤΕΛΕΥΤΑΙ Ο

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ.ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΤΙΚΟΥ 

Φ 32 ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ ΑΡΓΥΡΟΥΝ. ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΔΕΡΡΩΝ (ΣΚΑΛΑ,ΒΑΛΥΡΑ). ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΑΝ ΤΟ 1840 ΟΙ ΕΚΛΕΓΜΕΝΟΙ ΑΝΤΙΟΘΩΝΙΚΟΙ ΔΗΜΑΡΧΟΙ, ΕΝΤΑΧΘΗΚΑΝΕ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΟΙΧΑΛΙΑΣ, ΚΑΙ ΟΙ 16 ΔΗΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΧΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗΣ ΕΓΙΝΑΝ 6.

Φ 49 ΕΓΓΡΑΦΕΣ 346-8 ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ  ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΔΕΡΡΩΝ (ΣΚΑΛΑ ΒΑΛΥΡΑ)

Φ 47 ΛΙΝΑΡΔΟΣ 8 ΕΓΓΡΑΦΕΣ . ΑΙΤΗΣΗ ΑΡΙΣΤΕΙΟΥ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΟ ΔΕΡΡΩΝ,   ΑΠΟ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΣΚΑΛΑΣ  ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ.

Φ 258 ΛΗΨΗ 55 ΣΕΛΙΔΑ 4

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ  ΑΠΟ ΒΑΛΥΡΑ,ΠΑΛΑΙΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΤΟΥ 1821 ΜΕ ΑΡΓΥΡΟΥΝ ΑΡΙΣΤΕΙΟ Φ. 220 Α.Α.86

ΦΕΚ 22)28.12.1840 - ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ ΔΗΜΟΥ ΔΕΡΡΩΝ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΟΙΧΑΛΙΑΣ ΚΛΠ

ΦΕΚ 15) 12.08.1841, ΣΕΛ. 04 - ΠΕΡΙ ΜΕΤΩΝΥΜΙΑΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟΥ ΔΕΡΡΩΝ

ΦΕΚ 16)23.08.1841, ΣΕΛ 04 - ΑΠΟΛΥΣΗ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΗ ΔΕΡΡΩΝ ΑΝΑΓΝ. ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ

  13.ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΚΑΡΤΕΡΟΛΙΩΤΗΣ( ΕΝΟΡΚΟΣ + ΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΔΗΜΟΥ ΔΕΡΡΩΝ, ΦΕΚ 17 1838 , ΣΕΛ 83Β)

Μια βραδιά γεμάτη παράδοση, συγκίνηση και αισιοδοξία στην πλατεία της Βαλύρας

 

Με ιδιαίτερη επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή κατοίκων, αποδήμων και επισκεπτών πραγματοποιήθηκε στην κεντρική πλατεία της Βαλύρας η μεγάλη καλοκαιρινή μουσική εκδήλωση του Συλλόγου Γυναικών Βαλύρας, στις 23 Ιουλίου 2026 και ώρα 21:00, η οποία αποτέλεσε το επιστέγασμα των φετινών δράσεων του Συλλόγου, πριν από την πραγματοποίηση των ετήσιων εκλογών για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου.

Η πλατεία του χωριού πλημμύρισε από χαμόγελα, μουσικές, παραδοσιακές γεύσεις και ζεστές ανθρώπινες στιγμές, αποδεικνύοντας για ακόμη μία φορά ότι η Βαλύρα ξέρει να τιμά τις παραδόσεις της και να ενώνει τους ανθρώπους της, όπου κι αν βρίσκονται.

Το μουσικό σχήμα «Γη και Ύδωρ» χάρισε στο κοινό ένα υπέροχο πρόγραμμα με λαϊκά, έντεχνα και παραδοσιακά τραγούδια, κρατώντας αμείωτο το κέφι μέχρι αργά το βράδυ. Νέοι, μεγαλύτεροι αλλά και επισκέπτες έγιναν μία μεγάλη παρέα, χόρεψαν, τραγούδησαν και δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα γιορτής που δύσκολα θα ξεχαστεί.

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (7) : Ο Βοσκός που φώναζε «Λύκος!»

 

Όταν το ψέμα καταστρέφει την εμπιστοσύνη

Η αλήθεια είναι ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά που έχει ο άνθρωπος.

Χωρίς αυτήν δεν μπορεί να υπάρξει εμπιστοσύνη, φιλία, οικογένεια, κοινωνία.

Ο Αίσωπος, με έναν από τους πιο γνωστούς μύθους του, μας παρουσιάζει έναν νεαρό βοσκό που αποφάσισε να διασκεδάσει εις βάρος των άλλων.

Το αστείο του, όμως, είχε ένα τίμημα.

Όταν το ψέμα επαναλαμβάνεται, κάποια στιγμή κανείς δεν πιστεύει πλέον την αλήθεια.

Και τότε, ακόμη και όταν έρθει η πραγματική ανάγκη, η φωνή του ανθρώπου μπορεί να μην ακουστεί.

40ήμερο Μνημόσυνο Ηλία Περ. Κόνιαρη

Ανταπόκριση: κ. Χρήστος Παν. Παπαγεωργίου

Το Σάββατο 25 Ιουλίου 2026 και ώρα 9:00 π.μ., στον Ιερό Ναό Αγίου Αθανασίου Βαλύρας, θα τελεστεί το 40ήμερο μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του αγαπημένου μας πατέρα, παππού, αδελφού και θείου,

ΗΛΙΑ ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΝΙΑΡΗ

Θεόδωρος Σταυριανόπουλος: Αναδιάταξη ερειπίων

 

Η ποίηση πάντα… προφητική και επίκαιρη

Πολλές φορές λέγεται ότι η ποίηση είναι προφητική έκφραση, διότι γράφεται σε στιγμές όπου ο δημιουργός βρίσκεται πιο πέρα από τη λογική. Η σκέψη και ο νους του συλλαμβάνουν ή εκπέμπουν συχνότητες πέρα από το ιδεατό και το φυσιολογικό.

Τέτοιες ικανότητες έχουν, ίσως, οι περισσότεροι άνθρωποι· μόνο που, για να αναδειχθούν, απαιτούν εκείνη την ιδιαίτερη κατάσταση που θα μπορούσε να ονομαστεί «ήρεμη αγανάκτηση»: μια εσωτερική εγρήγορση που δεν εκδηλώνεται με θόρυβο, αλλά μετατρέπεται σε σκέψη, σε στοχασμό και, τελικά, σε δημιουργία.

Προ ημερών, ξεφυλλίζοντας την ποιητική μου συλλογή «Αφύλαχτες διαβάσεις», που είχα εκδώσει το 2012, στάθηκα σε ένα ποίημά μου με τίτλο «Αναδιάταξη ερειπίων». Το ποίημα είχε γραφτεί δεκατέσσερα χρόνια νωρίτερα. Διαβάζοντάς το ξανά σήμερα, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ αν η ποίηση, σε κάποιες στιγμές, έχει πράγματι την ικανότητα να προαισθάνεται όσα η κοινωνία θα βιώσει αργότερα.

Οι εικόνες, οι αγωνίες και οι διαπιστώσεις που περιέχονται στους στίχους του μοιάζουν να επιστρέφουν στο παρόν με έναν παράξενο τρόπο: πιο επίκαιρες, ίσως, από όσο θα επιθυμούσαμε.

Σας παραθέτω το ποίημα και αφήνω στον αναγνώστη να κρίνει αν πρόκειται για μια ποιητική σύλληψη της εποχής της ή για μια φωνή που, μέσα από τον χρόνο, εξακολουθεί να μας μιλά.

Αφιέρωμα: Το θείο και το ανθρώπινο πρόσωπο της Ορθοδόξου Εκκλησίας κατά τον 21ο αιώνα

 

Εισαγωγή

Η Εκκλησία αποτελεί ένα μοναδικό θεανθρώπινο σώμα μέσα στην ιστορία. Από τη μία πλευρά φέρει το θείο στοιχείο, καθώς ιδρύθηκε από τον Ιησού Χριστό και ζωοποιείται διαρκώς από το Άγιο Πνεύμα. Από την άλλη πλευρά, συγκροτείται από ανθρώπους, οι οποίοι, παρά την κλήση τους προς αγιασμό, παραμένουν φορείς αδυναμιών, παθών και περιορισμών. Αυτή η διττή πραγματικότητα συνιστά το θείο και το ανθρώπινο πρόσωπο της Εκκλησίας, δύο όψεις αλληλένδετες και αδιαχώριστες, οι οποίες καθορίζουν την πορεία της μέσα στον κόσμο (Meyendorff, 1983).

Ο 21ος αιώνας χαρακτηρίζεται από ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις, παγκοσμιοποίηση, πολιτισμικές μεταβολές, κρίση θεσμών και αναζήτηση νέων μορφών νοήματος. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η Εκκλησία καλείται να διατηρήσει αλώβητη τη θεία της ταυτότητα, ενώ παράλληλα να εκφράσει με σύγχρονο τρόπο τη σωτηριολογική της αποστολή. Το ζητούμενο δεν είναι η προσαρμογή στο πνεύμα του κόσμου, αλλά η μεταμόρφωση του κόσμου διά της παρουσίας του Χριστού. Γι’ αυτό η Εκκλησία καλείται να είναι «εν τω κόσμω», χωρίς να γίνεται «εκ του κόσμου» (Ιω. 17:14-16).

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (6): Το Λιοντάρι και το Ποντίκι

 

Η δύναμη της συγχώρησης και η αξία του μικρού ανθρώπου

Στον κόσμο των ανθρώπων, όπως και στη φύση, οι ισχυροί συχνά θεωρούν ότι δεν έχουν ανάγκη τους αδύνατους. Η δύναμη γεννά πολλές φορές την αλαζονεία και η εξουσία την ψευδαίσθηση της αυτάρκειας.

Ο Αίσωπος, όμως, μέσα από έναν από τους πιο αγαπημένους μύθους του, ανατρέπει αυτή την αντίληψη. Το λιοντάρι, ο βασιλιάς των ζώων, θα σωθεί τελικά όχι από κάποιο άλλο δυνατό θηρίο, αλλά από ένα μικρό και ασήμαντο ποντίκι.

Έτσι, ο μύθος γίνεται ένας ύμνος στην ευγνωμοσύνη, στη συγχώρηση και στη μεγάλη αξία που έχει κάθε άνθρωπος, όσο μικρός και αν φαίνεται στα μάτια των άλλων.

Σοφία Μπεκρῆ:Πρότυπο ἀγωνιστικότητας ὁ Ἠλίας

 

Ἕναν ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους προφῆτες, τήν «κρηπῖδα τῶν προφητῶν» τιμάει ἡ Ἐκκλησία μας στὶς 20 Ἰουλίου, τὸν προφήτη Ἠλία, ποὺ μὲ τὴν ἀξιοθαύμαστη δράση του ἀναδείχθηκε ὑπόδειγμα ἀγωνιστοῦ πίστεως στὸν Θεὸ καὶ ἀγάπης γιὰ τὸν λαό Του. 

Τὴν κρίσιμη γιὰ τὸ Ἰσραὴλ περίοδο τοῦ 8ου αἰῶνα, ποὺ ζεῖ ὁ Ἠλίας, τὸ βόρειο βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ, ἐπηρεασμένο ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς του, Ἀχαὰβ καὶ Ἰεζάβελ, ἀποστατεῖ στὰ εἴδωλα. Τότε, ἐμφανίζεται «ἔξαφνα» ὁ προφήτης Ἠλίας νὰ ἐλέγξῃ τὸν Ἀχαὰβ γιὰ τὴν πλάνη του, στὴν ὁποία παρέσυρε καὶ τὸν λαό. «Ζῆ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, ᾧ παρέστην ἐνώπιον αὐτοῦ σήμερον ... εἰ ἔσται τὰ ἔτη ταῦτα δρόσος καὶ ὑετός, εἰ μὴ διὰ στόματός μου.» (Βασιλειῶν Γ΄, ιζ’ 1), λέει ὁ Ἠλίας στὸ ἀσεβῆ Ἀχαάβ, ὁ ὁποῖος, ἐλεγχόμενος ἀπὸ τὸν προφήτη, ξεκινάει τὴν δίωξή του. 

Οι Μύθοι του Αισώπου με το φως της Ορθόδοξης Παράδοσης (5) : Ο Κόρακας και η Αλεπού

 

Η κολακεία: το γλυκό ψέμα που οδηγεί στην πτώση

Από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας μαθαίνουμε ότι δεν είναι κάθε όμορφος λόγος και αληθινός. Υπάρχουν άνθρωποι που επαινούν όχι από αγάπη, αλλά από συμφέρον· δεν θαυμάζουν πραγματικά, αλλά επιδιώκουν να κερδίσουν κάτι από τον άλλον.

Αυτή τη διαχρονική αλήθεια παρουσιάζει ο Αίσωπος στον περίφημο μύθο του «Κόρακα και της Αλεπούς». Με δύο ζώα, μας αποκαλύπτει έναν από τους πιο ύπουλους πειρασμούς της ανθρώπινης ζωής: την κολακεία.

Ο μύθος είναι σύντομος, αλλά η σοφία του είναι ανεξάντλητη. Γιατί η κολακεία δεν εξαπατά εκείνον που γνωρίζει τον εαυτό του· εξαπατά εκείνον που θέλει να ακούσει όσα ευχαριστούν τον εγωισμό του.

Επάνω στο Πύρινο Άρμα του Προφήτου Ηλιού

Ο Προφήτης Ηλίας ο Θεσβίτης είναι ένας από τους δυναμικότερους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, ο οποίος έζησε τον 9ο αιώνα π.Χ. και εορτάζει σήμερα, 20 Ιουλίου. Η ζωή του χαρακτηρίστηκε από την απόλυτη πίστη στον αληθινό Θεό, τον πύρινο ζήλο του ενάντια στην ειδωλολατρία και το συγκλονιστικό του τέλος, καθώς δεν γνώρισε επίγειο θάνατο, αλλά ανελήφθη στους ουρανούς.

Οι Ριγανούδες της Βαλύρας τη δεκαετία του 1960

 

 

Οι Ριγανούδες της Βαλύρας δεν ήταν απλές εργάτριες της Μεσσηνιακής γης· ήταν οι ζωντανές νύμφες του Καλοκαιριού. Κάθε χρόνο, προς το τέλος του Ιουλίου, όταν ο ήλιος έκαιγε το χώμα και η ατμόσφαιρα μοσχοβολούσε αιθέριο έλαιο, οι κοπέλες του χωριού ετοιμάζονταν για τον ετήσιο τρύγο της άγριας ρίγανης.

Το ξημέρωμα της παραμονής του Προφήτου Ηλιού του 1967, βρήκε τη Μαρία και τις φίλες της να δένουν σφιχτά τον κάτασπρο κεφαλόδεσμό τους μπροστά στον προπολεμικό ξύλινο καθρέφτη.

Νὰ γίνουμε φωτεινοί

                                                        Φωτό: pemptousia

Μὲ τὴν μνήμη τῶν Πατέρων τῆς Δ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ αὔριο τιμάει ἡ Ἐκκλησία μας, συνδέεται τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς αὐτῆς, ποὺ εἶναι ἡ Ζ’, κατὰ σειρά, Κυριακὴ τοῦ Ματθαίου. Τὸ ἀνάγνωσμα αὐτὸ ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίας τοῦ Κυρίου μας (κεφάλαια ε’ – ζ’), ὅπου περιέχονται οἱ βασικὲς ἀρχὲς τῆς διδασκαλίας Του. 

Στὴν ἀρχὴ τῆς ὁμιλίας, ὁ Κύριος μακαρίζει ὅλους ἐκείνους ποὺ συνήθως ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι οἰκτείρουμε, τούς «πτωχοὺς τῷ πνεύματι», τούς «πενθοῦντες», τοὺς «πραεῖς», τοὺς «ἐλεήμονες», τοὺς «καθαροὺς τῇ καρδίᾳ», τούς «εἰρηνοποιούς», τοὺς «δικαίους» καὶ «δεδιωγμένους ἕνεκεν δικαιοσύνης», τοὺς «ὀνειδιζομένους», οἱ ὁποῖοι, κατὰ τὸν λόγο Του, θὰ κερδίσουν τὴν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν! (Ματθ., ε’ 1-12) 

Στὴν συνέχεια, ὁ Κύριος προχωρεῖ σὲ μιὰ παρομοίωση. Παρομοιάζει τοὺς μαθητὲς Του μέ «ἅλας τῆς γῆς» καί «φῶς τοῦ κόσμου». Τί, ἀκριβῶς, ἐννοεῖ;

Ο Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας ολοκληρώνει τη φετινή του δράση με μια ξεχωριστή μουσική βραδιά

 

Με μια όμορφη καλοκαιρινή εκδήλωση στην κεντρική πλατεία της Βαλύρας ολοκληρώνει τον κύκλο των φετινών του δράσεων ο Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας, πριν από την πραγματοποίηση των ετήσιων εκλογών για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου.

Την Πέμπτη 23 Ιουλίου, στις 9:00 το βράδυ, κάτοικοι και επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να βρεθούν σε μια γιορτή αφιερωμένη στην παράδοση, τη μουσική και τη συλλογικότητα. Τη διασκέδαση της βραδιάς θα αναλάβει το μουσικό σχήμα «Γη και Ύδωρ», με ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει αγαπημένα λαϊκά, έντεχνα και παραδοσιακά τραγούδια, δημιουργώντας τις ιδανικές προϋποθέσεις για χορό και γλέντι μέχρι αργά.

Ο Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας σε Εκλογική Τροχιά

 Με αίσθημα υπερηφάνειας, βαθιάς συγκίνησης και απόλυτης ικανοποίησης, ο Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας ολοκληρώνει έναν εξαιρετικά δημιουργικό, παραγωγικό και γεμάτο προκλήσεις χρόνο δράσης. Η χρονιά που πέρασε άφησε ένα έντονο, ανεξίτηλο και θετικό αποτύπωμα στην τοπική κοινωνία, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι η συλλογική προσπάθεια, η ανιδιοτελής αγάπη για τον τόπο και η γυναικεία δυναμικότητα μπορούν να πετύχουν σπουδαία και θαυμαστά πράγματα.

Στο τιμόνι αυτής της αξιοσημείωτης και επιτυχημένης πορείας βρέθηκε η άξια Πρόεδρος, κα Ελένη Τσιλίκα, η οποία μαζί με ένα εξαιρετικά δυναμικό, εργατικό και ενωμένο Διοικητικό Συμβούλιο, οδήγησε τον Σύλλογο από τη μία επιτυχία στην άλλη.

Ο Γητευτής της Μαυροζούμενας

 

Ο μεγάλος ψαράς της Βαλύρας

Καθώς περνούσα ένα ηλιόλουστο πρωινό του Ιουλίου 2026 από ένα γραφικό δρομάκι, στα νότια της Βαλύρας, δύο μικρές βαρκούλες, ακουμπισμένες δεξιά κι αριστερά κάτω από το υπόστεγο μίας παραδοσιακής  οικίας, καλωσόριζαν κάθε περαστικό. Εκεί, καθισμένος στο παλιό ξύλινο καρεκλάκι του, με το μαξιλάρι δεμένο σταυρωτά με σχοινί για να μη γλιστρά, ο κύριος Γιάννης Μπουρίκας εργαζόταν αθόρυβα.

Στα χέρια του κρατούσε ένα λειασμένο καλάμι, σχεδόν τριών μέτρων. Με υπομονή και περισσή τέχνη κατασκεύαζε το παραδοσιακό καλάμι ψαρέματος, το όπλο της επόμενης εξόρμησής του στη Μαυροζούμενα, που κυλά μόλις τριάντα μέτρα δυτικότερα, ανάμεσα στις καλαμιές ,στις λεύκες ,στα κυπαρίσσια και στις πικροδάφνες.

«Καλημέρα», μου είπε χαμογελώντας, χωρίς να σταματήσει τη δουλειά του.

Γύρω μας στο χαντάκι, τα βατραχάκια είχαν στήσει τον δικό τους καλοκαιρινό χορό, ενώ ο κυρ Γιάννης, ο μεγάλος γητευτής του αρχαίου ποταμού και ίσως ο τελευταίος παραδοσιακός ψαράς της Βαλύρας, ανυπομονούσε να τελειώσει το έργο του.

O μετασχηματισμός της Κεντροαριστεράς, κερασάκι στην τούρτα των πρόωρων εκλογών.

                                          

                 

                                                   Θεόδωρος  Σταυριανόπουλος  

                                     Μαθηματικός  - MSc Ηθ. Φιλοσοφίας 

 Ο ιστός που κάλυπτε το κοινωνικό τοπίο διερράγη παντού, τα σχήματα και οι μορφές δεν είναι όπως φαίνονταν πριν, πρόσωπα και σχέσεις δε θυμίζουν το χθες. Κοιταζόμαστε και ξανακοιταζόμαστε και απορούμε για τα είδωλά μας. Ο καθένας βλέπει τον άλλο διαφορετικά, βλέπει και τον εαυτό του διαφορετικό. Κάποιοι έχουν σκύψει το κεφάλι, άλλοι φαίνονται σκεφτικοί και τέλος κάποιοι άλλοι συνεχίζουν να βρίσκονται σε έπαρση. 

Η αδυναμία ουσιαστικής ανάλυσης των γεγονότων, πολλές φορές δημιουργεί νεομυθολογίες ανάλογες και αντίστοιχες κάθε φορά του ρεύματος και της ενοχής που ως πολιτικό φαινόμενο επικρατεί στην κοινή γνώμη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αποτελεί γεγονός που με τον πιο σκαιό τρόπο, σημαδεύει μια δεδομένη ιστορική συγκυρία ρίχνοντας μονόπλευρα ευθύνες σε κάποιους, που μάλλον, δεν αντιστοιχούν σύμφωνα πάντα με την καταγεγραμμένη πραγματικότητα. 

Η αρχόντισσα της Βαλύρας στο ψηλό μπαλκόνι

 

Υπάρχουν άνθρωποι που, όσο κι αν προχωρούν τα χρόνια, δεν λυγίζουν μπροστά στον χρόνο. Τον υποδέχονται με χαμόγελο, με πίστη και με αισιοδοξία, κι εκείνος, σαν να αναγνωρίζει τη δύναμη της ψυχής τους, τους προσπερνά με σεβασμό. Μία τέτοια αρχόντισσα της Βαλύρας είναι η κυρία Θεοδώρα.

Μπορεί να βαδίζει ήδη στη δεκαετία των ογδόντα χρόνων της, όμως η νεανική καρδιά της, ποτισμένη με χριστιανική αγάπη και καλοσύνη, εξακολουθεί να χτυπά με τον ίδιο ενθουσιασμό όπως στα νιάτα της. Εργατική από μικρή, υπηρέτησε για πολλά χρόνια το χωριό   διατηρώντας κατάστημα τροφίμων, ενώ παράλληλα ανέλαβε και τα καθήκοντα του ταχυδρόμου, εξυπηρετώντας με προθυμία κάθε συγχωριανό μας.

Σήμερα μπορεί να κρατά   μπαστούνι, όμως πολλές φορές το ξεχνά όταν χρειάζεται να διακονήσει στον Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου. Εκεί η παρουσία της γίνεται παράδειγμα για τους νεότερους, οι οποίοι θαυμάζουν την ψυχική της δύναμη, την εργατικότητα και την αφοσίωσή της στην Εκκλησία και στον συνάνθρωπο.

Η προσωπικότητα πίσω από τον φράχτη στην πόλη και στην ύπαιθρο

 

Όταν τα όρια ενός σπιτιού γίνονται σιωπηλή γλώσσα της ανθρώπινης συμπεριφοράς

Πριν ακόμη γνωρίσουμε έναν άνθρωπο, έχουμε ήδη διαμορφώσει μια πρώτη εντύπωση γι' αυτόν. Το σπίτι του, η αυλή, ο κήπος και, κυρίως, ο φράχτης του αποτελούν τα πρώτα στοιχεία που συναντά το βλέμμα μας. Χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, προσπαθούμε να «διαβάσουμε» αυτά τα στοιχεία και να αντλήσουμε πληροφορίες για τον άνθρωπο που κατοικεί πίσω τους.

Αλλά μπορεί ένας φράχτης να αποκαλύπτει στοιχεία της προσωπικότητας; Η απάντηση της επιστήμης είναι πιο σύνθετη από ένα απλό «ναι» ή «όχι». Η περιβαλλοντική ψυχολογία και η κοινωνιολογία συμφωνούν ότι οι άνθρωποι εκφράζονται μέσα από τον χώρο που διαμορφώνουν. Ωστόσο, καμία κατασκευή δεν μπορεί από μόνη της να αποτελέσει ασφαλή δείκτη χαρακτήρα. Ο φράχτης είναι περισσότερο μια σιωπηλή μορφή επικοινωνίας παρά ένας «καθρέφτης» της προσωπικότητας (Altman, 1975· Goffman, 1959).

Αγία Μαρίνα η Μεγαλομάρτυς: Η νίκη της πίστης απέναντι στον φόβο και στο κακό

 

Η Αγία Μεγαλομάρτυς Μαρίνα, της οποίας η μνήμη τιμάται από την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 17 Ιουλίου, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο αγαπητές και λαοφιλείς Αγίες της Χριστιανοσύνης. Το όνομά της είναι συνυφασμένο με την ακλόνητη πίστη, την αγνότητα, τη γενναιότητα και τη νίκη απέναντι στις δυνάμεις του κακού. Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ και αιώνες οι πιστοί προστρέχουν με ευλάβεια στη χάρη της, ζητώντας τη μεσιτεία και την προστασία της στις δυσκολίες της ζωής.

Σε ολόκληρη την Ελλάδα, αλλά και σε πολλές άλλες Ορθόδοξες χώρες, έχουν ανεγερθεί ναοί και μοναστήρια αφιερωμένα στη μνήμη της. Κάθε χρόνο, στις 17 Ιουλίου, χιλιάδες πιστοί συμμετέχουν στις πανηγυρικές ακολουθίες, αποδίδοντας τιμή στη Μεγαλομάρτυρα που, παρά το νεαρό της ηλικίας της, έδωσε μία από τις λαμπρότερες μαρτυρίες πίστης στην ιστορία της Εκκλησίας.

«Τότε που νομίζαμε πως μπορούσαμε να αλλάξουμε τον κόσμο.» — Αθανάσιος Στασ. Μπόβης

 

 

Υπάρχουν εποχές που δεν μετριούνται με τα ημερολόγια, αλλά με τις ελπίδες των ανθρώπων. Κι αν κάποιος με ρωτούσε, λέγει ο κύριος Αθανάσιος Στασ. Μπόβης,  πότε ήταν η πιο όμορφη εποχή της Βαλύρας, δεν θα απαντούσα με μια χρονολογία. Θα έλεγα μόνο: τότε... στα μέσα της δεκαετίας του '80 και στις αρχές του '90. Τότε που όλοι πιστεύαμε πως ο κόσμος μπορούσε να γίνει καλύτερος, αρκεί να του χαρίζαμε λίγο από τον εαυτό μας.

Ήμασταν είκοσι, τριάντα, το πολύ τριανταπέντε χρονών με καρδιές γεμάτες. Δεν περιμέναμε ανταμοιβές ούτε χειροκροτήματα. Μας αρκούσε να βλέπουμε το χωριό να ζωντανεύει.

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος « ο Θάμυρις» γεννιόταν  μέσα από το πείσμα και την αγάπη των ανθρώπων του. Την ίδια ώρα, στην Αθήνα, ο Σύλλογος των Βαλυραίων «Η Αγία Τριάς» αποκτούσε νέα πνοή από τη γενιά που σήμερα κουβαλά στα μαλλιά της το ασήμι του χρόνου. Ήταν μια αθόρυβη επανάσταση. Μια επανάσταση χωρίς συνθήματα. Με βιβλία, θεατρικές παραστάσεις, εκδηλώσεις, μουσική, γέλια και ατέλειωτες συζητήσεις.

Κανείς δεν ρωτούσε πόσες ώρες θα χρειαστούν. Κανείς δεν υπολόγιζε έξοδα. Ο καθένας πρόσφερε ό,τι μπορούσε. Χρόνο. Δύναμη. Ιδέες. Χρήματα. Και πάνω απ' όλα, πίστη.

Γιατί τότε πιστεύαμε σε έναν καλύτερο κόσμο.

Η μουσική έγινε η ψυχή αυτής της προσπάθειας. Δεν υπήρχε γιορτή χωρίς τραγούδι. Δεν υπήρχε καλοκαιρινή βραδιά που να μη γεμίσει η πλατεία από κόσμο, παιδιά που έτρεχαν ξυπόλυτα, ηλικιωμένους που κάθονταν στις καρέκλες τους και νέους που ονειρεύονταν ένα διαφορετικό αύριο.

Μέσα σε αυτό το κλίμα γεννήθηκε το μουσικό συγκρότημα «Ρόβολο».

ΟΙ 3 ΒΑΛΥΡΑΙΟΙ: ΔΗΜΑΡΧΟΣ, ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΔΕΡΡΩΝ.

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ 

ΔΗΜΑΡΧΟΣ:ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ .

 ΦΟΡΟΕΙΣΠΡΑΚΤΟΡΑΣ:ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΚΑΡΤΕΡΟΛΙΩΤΗΣ ΚΑΙ .

ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΟΥ ΕΙΡΗΝΟΔΙΚΕΙΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΔΕΡΡΩΝ:ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΑΠΑΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ 

Το χωριό μας Βαλύρα* πρώην Τζεφερεμίνι, στη διοικητική μεταρρύθμιση από την περίοδο της ενετοκρατίας μέχρι σήμερα, έχει 8 αλλαγές.

1.Αρχαιότητα, 2. Ενετοκρατία, 3. Τουρκοκρατία΄.

4. Δήμος Δερρών(ΣΚΑΛΑ-ΒΑΛΥΡΑ) 1836-1840